Weg naar Zee

zondag 2 april

Vandaag met René en zijn vrouw Lies een dagje op stap.
We gaan naar Weg naar Zee, naar een bedevaartsoord met gigantische beelden en beeldjes uit het Hindoeïsme.
En als we "geluk" hebben volgens René, is er ook een crematie, dus kunnen we daar ook gaan kijken!

Hij heeft vanmorgen in de krant gekeken en we hebben "geluk";
er zijn zelfs twéé crematies tegelijk.
Nu heb ik dat nooit zo dichtbij meegemaakt hier, dus naast het feit dat ik het wel heel apart vind dat je er zomaar bij kunt zijn, vind ik het ook wel heel interessant.

Wanneer we in de buurt zijn van het crematieoord, worden we al ingehaald door de rouwstoet en René gaat netjes aan de kant om de auto's te laten passeren.
Omdat er dus twee crematies tegelijk plaatsvinden, is het een hele stoet!
Maar eindelijk kunnen wij ook verder en sluiten braaf aan.

Het is inmiddels bloedheet geworden, maar daar zit je direct aan de
Atlantische Oceaan, dus een heerlijke wind waait van zee.
Maar dat moet je wel constant hebben, anders brand je weg.
(beetje ongelukkige woordspeling .Sorry)

Net voor de plek is een houthandel gevestigd en dat zal heus wel niet voor niets zijn.
Er liggen stapels walaba-hout, wat speciaal gebruikt wordt voor deze ceremonie.

een beetje schuchter lopen Lies en ik het terrein op.
Frans is al verder gelopen en maakt foto's.
René houdt hem een beetje in de gaten.

We zien de pandit en iemand die daar werkt de voorbereidingen
treffen terwijl de familie etc. toekijkt.
Allereerst wordt er een klein stapeltje gemaakt van houtjes en daar komen aanmaakblokjes in.
Ik maak geen geintje: dit is ëcht zo.
Alleen ruikt dit lekker.
Het is er ook in poedervorm, wat later gebruikt wordt.
De helper heeft een overal van de KLM aan: wellicht om te zorgen dat de overledene zowiezo in de hemel komt?

Rondom in de stapel liggen lege kokosnoten, gehalveerd en gevuld met Ghee, een soort boter.
Ook worden er kruidenmengsels en de aanmaakblokjes in poedervorm tussen gestrooid.

Dan wordt de kist zónder deksel op de stapel gezet en even ben ik bang dat ze ook het lijk uit de kist halen, maar gelukkig doen ze dit niet meer.
Er liggen witte doeken over de overledene en nu worden er bakken met Ghee, kruiden en andere brandstof in de kist gegoten en gestrooid.
Vervolgens wordt er rondom de kist weer hout gestapeld, tot bijna bovenaan en daarop wordt het deksel gelegd.

Nu komen er 7 mannelijke familieleden naar voren en achter de pandit aan lopen ze 7 x rondom de stapel, onderwijl gebeden opzeggend.
De pandit steekt ondertussen aan alle kanten de stapel aan en wanneer de 7de ronde is gedaan, heeft de stapel al goed vlam gevat.

Frans staat precies in de baan van de rook te fotograferen en te filmen en René roept dat hij daar weg moet gaan.
Die rook is nu niet bepaalt heel gezond om in te ademen, lijkt me.
Maar Frans hoort of ziet niets (rook?), maar op een gegeven moment merkt hij het zelf ook en gaat opzij.

Het vreemde is, dat niemand van de aanwezigen het raar vindt, dat er een paar vreemden aanwezig zijn, maar volgens Lies kunnen ze ook denken dat we vrienden van hèn zijn en met hen meegekomen zijn,
In ieder geval kunnen we blijven kijken.

De beide brandstapels (hoe moet ik ze anders noemen?) hebben aardig vlam gevat en we besluiten dat het tijd is om te vertrekken.
Navraag door Lies doet aan het licht komen, dat degene waar wij bij hebben gestaan een oude vrouw van 89 jaar was.
Moge ze ruste in vrede.

Op weg naar de het bedevaartsoord stellen we voor om ergens iets te gaan eten.
Misschien dat René iets leuks weet?
Dat weet hij inderdaad; op de hoek richting bedevaartsoord is een Javaans eethuisje, dus we hoeven niet om te rijden.

We kunnen heerlijk buiten zitten.
Lekker in de koelte, wat een zegen is na die hitte van zojuist.
(zon!!)
Buiten staat alleen een hond die er zó verschrikkelijk uitziet en me met zúlke droevige ogen staat aan te kijken, dat ik met mijn rug naar hem toe ga zitten.
Maar het beeld van het dier staat op mijn netvlies en ik kan niet gaan eten in de wetenschap dat dat beestje daar nog staat.
Ondertussen is er al een bestelling op tafel gezet en ik geeft mijn portie letterlijk aan Fikkie!
Visburgers!!
Gelukkig is Lies ook een fanatieke dierenvriend en ook haar burger wordt gedoneerd.
Natuurlijk is dit voor die nuchtere Groninger aan tafel weer veel te veel soft gedoe, maar als je me kent, dan weet je hoe ik in zulke situaties reageer.
Ik kan gewoon niet tegen onrecht en al helemaal niet gericht op dieren.
René is zo lief om het diertje een stukje verderop te lokken met een stukje vlees en ik heb het beestje niet meer gezien tijdens het eten.
Blijkt van de eigenaar te zijn.
Deze tent kom ik dus niet meer!

Het wordt aardig druk op het terras; er blijkt een verjaardagsfeest te worden gegeven.
Verderop in de tuin worden tafels versiert en er komt ook al een band aan die voor de nodige muziek gaat zorgen.
De jarige staat naast onze tafel en Lies feliciteert hem met zijn verjaardag.
Dat hij er nog zo goed uitziet op z'n 65ste.
Wanneer ik haar vraag wie die man is, zegt ze: "een van die 15!"
En dan blijkt het Graanoogst te zijn, een van de 15 coupplegers!
Blij dat wij de maaltijd ophebben, verlaten we het pand.

Richting oceaan gaat het steeds meer waaien en dan zie ik de grote beelden al verschijnen.
Een paar jaar geleden is hier tijdens een stormvloed de hele boel ondergelopen.
Er wordt al jaren gewaarschuwd dat er dijken moeten komen, maar dat is dus duidelijk tegen dovemansoren gezegd.
Mensen hebben moeten vluchten voor het water en we spreken een dame uit Nederland, die een oude vrouw op haar rug heeft genomen om in veiligheid te brengen!
Ze was hier zo van onder de indruk, dat ze besloten heeft om in Suriname te blijven en zich in te zetten voor ouderen in dat gebied!

Er zijn hele stukken verbouwd en vernieuwd.
Zo ook de ingang met een rij beelden in een vijver.
Er staat nauwelijks water in en natuurlijk zie ik weer een kikker die er niet uit kan.
Onder het geroep van vies en kanniet pak ik het dier bij zijn lurven, twijfel nog even of ik hem zou kussen in de hoop dat het een prins wordt, maar zet hem toch maar aan de andere kant van de dijk.
Kan hij straks zwemmen, want nu is het eb,

René gaat niet mee naar binnen.
Het blijkt, dat wanneer je vlees gegeten hebt je als Hindoe niet de tempel in mag gaan.
Lies heeft alleen vis gegeten, dus die mag wel, maar mag geen beelden aanraken!
Als vega mag ik dus beiden en kan daarom een doek die over het gezicht van een godin gewaaid is, terugslaan voor de foto!
Zie je wel dat vega nog meer voordelen heeft dan je denkt?

Lies legt me verschillende dingen uit en helemaal aan het eind ga ik even op de dijk staan.
Heerlijk die wind, want het blijft maar snikheet.
We zien een trap die naar een platform leidt en we gaan er kijken.
Er staan verschillende beelden en er is ook een soort van hokje waar je in stilte kunt gaan mediteren, al dan niet met een vuurtje aan.
Ik maak een paar foto's van Lies en dan gaan we weer naar beneden.

Wanneer we weer bij de ingang zijn komt Frans naar me toe lopen vanuit een grote buitenkeuken.
Hij heeft hier foto's gemaakt en is daar in gesprek gekomen met de dame die hier gebleven is.
Wellicht kunnen we iets voor elkaar betekenen, omdat we beiden een stichting hebben?
Omdat er ook een soort van barretje is met een heerlijk schaduwplekje waar je kunt gaan zitten, bestellen we wat te drinken.
René wijst op een bord: bara's!
Die zijn heerlijk en onze maaltijd van daarnet is door al het geloop en geklim ook weer gezakt, dus we bestellen ze maar.
Ik wissel gegevens uit met de dame, maar denk niet dat we echt iets voor elkaar kunnen doen, aangezien we beiden een totaal andere doelgroep hebben.
Maar je weet nooit.

Dan rijden we weer terug naar de stad.
René zet ons af bij TwenTy4 en we bedanken hem en Lies voor de heerlijke dag!

Je kunt met recht zeggen dat we vandaag dingen hebben meegemaakt die je als toerist hier niet snel zult meemaken.
We zijn blij met René!

wordt vervolgd.........