Weer naar de stad!

donderdag 2 maart.

Vandaag gaan we dus weer naar de stad; beiden hebben we verschillende dingen te doen en Esselien wil me graag overal naar toe brengen.

Allereerst gaan we naar de Vreemdelingendienst om mijn toeristenkaart te laten verlengen.
Het is er gelukkig niet druk en binnen een kwartier sta ik weer buiten! Dit is me nog nooit overkomen, zó snel!.
En toch heb ik me wéér verbaasd over wat er allemaal komt kijken om een stempel in mijn paspoort gezet te krijgen.
Er zijn hier nl. 3 mensen voor nodig, die allemaal iets onbeduidend zitten te doen achter hun pc.
De een voert gegevens in op zijn computer en gaat vervolgens een spelletje op zijn cell zitten spelen. Ik kon het zien, dus ik lieg niet.
Na een poosje komt nr, 2 het paspoort halen en sloft naar een ander bureau. Wat daar gebeurt ik niet zien, want er staat een pc voor. Na weer een poosje komt nr. 3 om dan het noodzakelijke stempel in mijn paspoort te zetten én de datum van de laatste dag van mijn vakantie.
En dan mag ik hem weer komen halen.
Achteraf best snel gedaan, zo met z'n drieën, toch?

Hierna gaan we naar een assurantiebureau, om een ontheffing voor de auto van Johan te halen, zodat de auto de weg op mag om gekeurd te worden.
Dit duurt niet al te lang. Jammer, want ik zit heerlijk op een bank met een beker koud water naar Ratatouille te kijken!

Hierna gaan we naar een juwelier, waar Esselien een armband voor haar zusje wil laten maken. Er liggen in de vitrine verschillende doosjes met mooie kralen en ik zoek er een paar uit om zelf een armband te gaan maken. Helaas heeft men geen garen en sluitingen,maar er wordt me beloofd dat volgende week, wanneer Es de armband kan komen halen, deze attributen er wel zijn. En het is een cadeautje van de zaak. ;)

Ik heb gisteren Gerard nog gebeld, om te vragen of hij thuis is. Dan komen we namelijk langs en neem ik meteen de matta-tiki (houten vijzel) mee, die ik de vorige keer van de zoon van Paké heb gekregen. Het is een heel oude, waar de heer With jaren mee gewerkt heeft, maar nu toch maar in een hoek weg staat te kwijnen.
Eigenlijk waren het er twee, maar eentje was bijna geheel weggevreten door de termieten! Die heeft Es maar weggegooid.
Verstandig.
Er zit ook nog een stamper (matta) bij. Deze is wel gebarsten, maar als je hem een beetje draait, zie je er niets meer van.
Gerard wil hem graag hebben voor het museum. dus gaat het zware ding achter in de bak.
Gerard is rond een uur of half twaalf thuis. We zijn te vroeg, maar ik bel Gerard om te vragen of er iemand bij hem thuis is, zodat ik de spullen bij hem kan afgeven. Ik laat die mooie vijzel liever niet achterop de bak staan, terwijl wij boodschappen gaan doen.
Voor je het weet is hij verdwenen!
Gelukkig is er iemand thuis (zijn vrouw of de schoonmaakster, dat hoorde ik niet zo goed) en kunnen we de spullen achter de poort zetten.
Ik zeg Gerard dat we later op de middag nog langs komen. Is goed; hij is de hele middag thuis.

En dan gaan we naar de begraafplaats waar Ram ligt.
Esselien weet zo ongeveer waar hij moet liggen.
Allereerst zien we het graf van haar moeder. De bloemen liggen, hoewel verwelkt, nog steeds op de grote berg zand.
Wat een groot verschil met een begraafplaats in Nederland.
Liggen ze bij ons netjes" in het gareel", in Suriname wordt er gekeken waar een plekje is. En of je nu dwars wilt gaan liggen (sommige mensen willen dit blijkbaar ook ná hun dood...) of hoe dan ook; geen probleem in Suriname. Zolang je er maar tussen past.
En ook de veelal blauwe tegeltjes doen mij een beetje vreemd aan. Alsof overal kleine badkuipjes gemaakt zijn!

Het is ondertussen behoorlijk warm geworden en nog steeds hebben we het graf van Ram nog niet gevonden.
Er zit volgens Es alleen een laag muurtje om het graf heen, maar nog geen afdekplaat of naam. Alleen een nummer wist ze.
Op een gegeven moment heeft ze het graf gevonden en ik mag er een foto van maken.
Raar idee dat je aan het graf van iemand staat, die je al die jaren gekend hebt als hardwerkende man en bepalend op het erf.
De laatste jaren waren weliswaar minder en ook heb ik menig uurtje in het ziekenhuis doorgebracht, wanneer hij er weer heen moest voor behandeling, maar toch een gek idee dat hij er niet meer is.
Toch wat terneergeslagen verlaten we de begraafplaats.

Op de weg naar huis vraag ik aan Es, of ze niet vergeet bij Gerard langs te gaan, want volgens mij hadden we allang een keertje moeten afslaan.
Inderdaad niet aan gedacht!
Ze zegt dat we een andere keer wel kunnen gaan. maar nee, Gerard verwacht ons, dus we gaan er langs.

Zo gezegd, zo gedaan.
Gerard heet mij eerst hartelijk welkom in Suriname .
Met een glas lekker koude zuurzak gaan we in de serre zitten. Meteen genieten van de mooie tuin en het koele briesje.
Gerard vertelt dat de spullen nog steeds niet vrijgegeven zijn!!
Het blijkt dat de vorige minister van onderwijs een ontheffing zou afgeven, zodat er geen invoerrechten betaald hoeven te worden en de spullen ook vrij snel opgehaald kunnen worden, maar de beste man is ziek geworden en heeft de ontheffing nooit geschreven.
Zijn opvolger weet weer nergens van en is niet van plan om zomaar een ontheffing uit te schrijven.
En daarom vindt iemand bij de douane, die plotseling wel heel erg volgens de regeltjes gaat handelen, dat toch die invoerrechten betaald moeten worden.
Hoeveel? Daar zijn ze nog niet achter.
Gerard wordt er een beetje hopeloos van en de penningmeester heeft nogmaals aangegeven wat er in het verleden is afgesproken en dat die ontheffing er wel snel moet komen, aangezien anders de opening van het museum in de knel komt te zitten.
Gerard gaat meteen even bellen of er al nieuwe ontwikkelingen zijn.
Die zijn er; volgende week maandag worden de spullen vrijgegeven en kan alles opgehaald worden.
Het zal toch niet waar zijn!!

Ik heb ook nog een stapel oude ansichtkaarten meegenomen, met het idee dat ze daar misschien wel iets aan zouden kunnen hebben.
Gerard gaat ze bekijken en zit te grinniken; hij heeft toevallig (?) gisteren iemand aan de telefoon gehad en die heeft blijkbaar dezelfde kaarten.
Naar ik begrijp, had Gerard doorgegeven welke kaarten interessant zijn voor de tentoonstelling en nu kom ik daar met juist díe kaarten aanzeten!!
Het kan soms vreemd lopen in het leven, maar wel leuk

We willen niet te lang blijven, want het gaat straks weer druk worden op de weg.
Misschien dat ik donderdag of zo naar Commewijne ga om de woning voor de stichting te bekijken en ga dan meteen door naar het fort.


wordt vervolgd......